Durante o mes de agosto deste ano se estivo a facer unhas obras de ancheamento do vial costeiro preexistente no lugar dos Leirós, en Vilalonga (Sanxenxo). Ditas obras tiveron como consecuencia a corta de vexetación e vertido de terra ao mar próximo.

O lugar de Os Leirós localízase na Zona de Especial Protección dos Valores Naturais: ”Complexo Ons – O Grove”, nun espazo natural protexido a nivel internacional pertencente á Rede Natura 2000.

Os proxectos realizados en Rede Natura 2000 deben pasar por un proceso de avaliación ambiental e información pública. O CES non ten constancia de dito procedemento.

Esta é unha zona de descanso e alimentación de aves acuáticas de protección internacional. O CES considera importante a ordenación do uso público dunha área natural protexida, xa que o desfrute e coñecemento do medio por parte dos veciños e turistas é crucial para a súa conservación, pero este desfrute non debe impactar naqueles valores naturais que deron pé a súa protección.

Se a intención destas obras é a adecuación dun acceso para peóns (cuestión que descoñecemos) o CES considera que hai alternativas para a práctica de sendeirismo e cicloturismo máis sostibles, empregando a rede de camiños xa existente, como as rutas xa marcadas na zona pola propia Consellería de Medio Ambiente.

O CES solicitou a través de tres escritos ao Servizo provincial de Costas, da Consellería de Medio Ambiente e ao Concello de Sanxenxo que aporten información sobre:
A que proxecto e fin responde dita actuación, así como os seus promotores.
-Que se nos dea información sobre os termos de autorización ou licencia que as 3 entidades deberon
dar para dita obra.
– Se nos dea información do estado de tramitación do proceso de avaliación ambiental e información
pública que dito proxecto debería ter asociado e do que o CES non ten constancia.

Ao marxe desta información, o CES solicitou que dita actuación se corrixa canto antes: se recollan as terras vertidas ao mar e se deixe medrar de novo a vexetación das beiras do camiño para que volva ser un camiño de non máis de 2m de ancho. Que en xeral non se promova o uso de camiños costeiros no espazo Rede Natura 2000 Ons-O Grove que se achegan aos pousadeiros das aves acuáticas e das súas zonas de alimentación.

Tamén solicitamos información sobre as características e estado de tramitación do plan anunciado na prensa en agosto sobre a Rehabilitación do litoral norte do Concello de Sanxenxo, xa que o litoral de Vilalonga acolle grandes valores ambientais que precisan dun coidado especial e que ao estar incluído no espazo natural protexido debe ser alterado o menos posible.

As solicitudes foron entregadas o 8 de setembro e a día de hoxe non foron contestadas por ningunha das
administracións requeridas.

Publicado por: garza18 | 22/08/2021

O CES ALEGA CONTRA O PARQUE EÓLICO DE CASTROVE

O Colectivo Ecoloxista do Salnés considera ao documento de inicio ambiental do Parque eólico de Castrove pouco rigoroso e que non cumpre cos preceptos que indica a lexislación de avaliación de impacto ambiental.

O CES presentou esta semana ante a Consellería de Medio Ambiente un documento coas súas consideracións ante o documento de inicio que presentaron os promotores dun parque eólico no Monte Castrove. Dito documento inicia a tramitación para lograr da Xunta de Galicia o certificado de declaración ambiental, documento indispensable para a instalación do parque eólico. Segundo a lexislación que rexe as avaliacións ambientais, neste documento débense mostrar diferentes alternativas viables do proxecto, ponderalas con criterios ambientais, sociais i económicos e tras esta análise escoller a máis adecuada.
Este documento está a exposición pública para que toda a cidadanía poda aportar información que mellore dita análise.

O CES considera que as alternativas mostradas polos promotores non son viables, xa que na alternativa 1 un dos muíños está a menos de 500m de vivendas, incumprindo a legalidade polo que non é unha alternativa tecnicamente viable, así que non é válida a súa presentación. Outra das alternativa é confusa xa que se di que se modifica a posición de dous muíños da alternativa 1 pero realmente so elimina un muíño. Esta presentación de alternativas tan errónea, a base estructural deste informe, invalida completamente este documento de inicio.

Nueva imagen (2)

Ademais o CES cree que o proxecto de parque eólico debe incluír a súa conexión eléctrica á Rede, é dicir, facer público as características técnicas e o trazado desas liñas de media ou alta tensión que verte a electricidade producida no Parque eólico á rede eléctrica xeral. Un parque eólico sen conexión á rede non é funcional, polo que para valorar o seu impacto real deben contemplarse conxuntamente.

O CES presentou outras consideracións relativas á afectación á hidroloxía do lugar, á fauna á flora, paisaxe e contaminación acústica. A nivel de afeccións socioeconómicas, chámanos a atención que nin se mencione posibles afeccións ao sector tan importante na zona como é o turístico.

No escenario da loita contra o cambio climático existe o obxectivo internacional de evitar o incremento da temperatura global en máis de 1,5ºC. Isto esixe reducións superiores ao 7,6 % anual dos gases de efecto invernadoiro. Para elo, é imprescindible acadar na produción eléctrica un horizonte 100 % renovable coa maior brevidade posible. Mais para que esta transición sexa xusta ambiental e socialmente non podemos volver a reproducir os erros que nos levaron a esta situación, na que un oligopolio de empresas enerxéticas perpetúa os seus beneficios de produción aínda que conleve a degradación ambiental. Ante esta realidade, resulta urxente establecer fórmulas que favorezan os consumos enerxéticos e eléctricos que aporten beneficios á comunidade e penalicen os privativos e acaparadores.
Instalacións de iniciativa municipal, de comunidades enerxéticas ou de cooperativas, cubrirían demandas locais e se perdería pouca enerxía no transporte.

Aquí tes acceso ao noso documento de alegacións: Rev.Doc.Inicio Castrove CES

Xa ninguén pon en dúbida o alto custo ambiental, social i económico que supuxo a instalación do porto deportivo de Sanxenxo na localización actual. Tal como alegou o CES no seu momento, a dinámica de sedimentación costeira ía ser altamente modificada. Alterou os aportes de area en todas as praias do núcleo urbano de Sanxenxo, dende Silgar ata Carabuxeira. Este disaguisado ten costado xa moitos cartos en aportes de area e outros correctivos, que se poderían ter aforrado de terse proxectado dun xeito máis acorde á natureza das correntes mariñas. E suma e segue, xa que fai un mes a Consellería de Medio Ambiente presentou o informe ambiental do proxecto de rexeneración das praias de Carabuxeira e Lavapanos, cuxo promotor é a empresa Nauta, xestora do porto náutico de Sanxenxo.

Este proxecto pretende extraer area do fronte das praias de Os Barcos, Panadeira, Lavapanos e Carabuxeira. Esa area se vertería nas praias de Lavapanos e Carabuxeira. A modo de contención desa area propoñen construír un dique de contención da area perpendicular á praia (aínda que valoran tamén a necesidade de construir un segundo dique nunha seguinte fase da obra). Tamén se pretende facer un paseo marítimo coa escusa de dar acceso ás praias e tamén de protección das edificacións costeiras.

O CES ven de presentar esta semana a súas alegacións a varios aspectos deste documento, por invitación da consellería de medio ambiente, en cumprimento da normativa vixente. En primeiro lugar queremos facer constar o pouco respecto que as administracións implicadas están a ter con esta avaliación ambiental e coa tramitación de información ao público xa que a modo de anticipo xa se verteron en primavera 10.000 m3 de area en Carabuxeira. Nin tan sequera se agardou á aprobación do proxecto nin a escoitar as alegacións da cidadanía. Queda claro que as presas por aumentar a superficie dispoñible para toallas na campaña de verán en Sanxenxo pesan moito máis que calquera consideración ambiental e opinións fundamentadas da cidadanía. E xa se sabe que as presas nunca son boas conselleiras.


Nas alegacións do CES sinálase que o documento non aporta un argumento técnico que subscriba que a única solución aos problemas de cimentacións daquelas edificacións costeiras en perigo sexa a construción dun paseo marítimo e recheos, de tal xeito que é difícil ponderar a necesidade de rechear tramos de costa para a protección das casas. Ante a falla de xustificación técnica, pódese entender que os promotores están escudándose na seguridade das edificacións para facer recheos e cementar a costa, ancorados nese modelo dos anos sesenta do que semella que
non saímos. O CES pregúntase por que neste documento de avaliación ambiental non se valora distintas alternativas menos impactantes: protección puntual daquelas edificacións cualificadas en risco por persoal técnico cualificado, melloras dos accesos ás praias baseados en materias liviáns, tipo pasarelas de madeira, en troque de recheos de formigón e granito. É de todo irregular que estas alternativas non sexan nin tan sequera formuladas nun documento que pretende diagnosticar e evitar os impactos ambientais dun proxecto de rexeneración costeira. É claramente un contrasentido ambiental.

O CES tamén pon en dúbida a actuación en Lavapanos, xa que pretende verter area e aumentar a superficie de praia con respecto á praia orixinal. Así xa non sería unha rexeneración, senón a creación dunha praia artificial. No propio documento dise que a perda de area nesta praia non é debido ao efecto do porto, senón a un emisario de augas pluviais. Se é así, o CES pregúntase por que se inclúe esta rexeneración dentro deste proxecto que pretende corrixir
os efectos negativos do porto. Tamén é un erro grave nun documento ambiental confundir unha cañería de auga co que realmente é: o Rego Navalón, que foi canalizado no seu tramo final. Esta canalización modifica os aportes de area na súa desembocadura.
O CES considera que se debe facer un estudio de balance de sedimentación da area nesta praia e na de Carabuxeira (aportes do Navalón e do rego da Carabuxeira fronte aos movementos de area polas correntes costeiras) para así facer unha valoración das solucións a seguir. Calquera actuación que se faga sen este estudio dos aportes dos regatos e das súas alteracións terá máis posibilidades de fracasar. Así aumentaría o despilfarro de cartos públicos que derivan da instalación do porto e tamén se incrementarían os efectos ambientais negativos dos posibles movementos desa area vertida cara outros puntos da enseada, pudendo afectar ás actividades marisqueiras e náuticas.

Con respecto á valoración do impacto paisaxístico da construción dos diques e dos recheos, este é valorado como positivo no documento. O CES pide unha valoración máis acorde aos efectos negativos derivados das artificialización da costa con diques e formigón.

Ao noso entender tampouco se valoran axeitadamente os impactos ambientais que quedar sepultados pola area suporá na flora e fauna intermareal dos rochedos e no banco marisqueiro de poliquetos da praia Carabuxeira. Nin os impactos e consecuencias que poden ter os dragados frente aos Barcos (Iriña) e Panadeira.

Asi mesmo, a posibilidades de ter que construir un segundo dique e a súa influencia na dinámica e equilibrio sedimentario das praias deberían estudarse mellor.

Ante todo consideramos importante que esta avaliación ambiental, debido aos seus efectos na paisaxe e no medio ambiente, polos recheos costeiros e na dinámica de sedimentación mariña, sexa tramitada a través da AVALIACIÓN ORDINARIA e non pola vía simplificada que segue na actualidade, totalmente insuficiente. A tramitación ordinaria obriga a facer un estudio máis profundo dos efectos ambientais do proxecto. Estes estudos deberían axudar a ponderar outras alternativas menos impactantes, como as xa comentadas. Esta profundización é importante, xa que coa información aportada neste documento simplificado o CES non desbota a alternativa denominada no documento como “cero”, a de non facer vertido de area nin os diques, xa que a falla dunha valoración correcta xorden moitas dúbidas sobre se este proxecto de rexeneración pode causar máis problemas que beneficios.

Publicado por: garza18 | 08/08/2021

Porpósito de agosto: non desperdiciar alimentos.

A nivel mundial, cada ano desperdícianse unha media de 121 quilos de alimentos per cápita. Isto ten, entre outras, consecuencias ambientais.
https://news.un.org/es/story/2021/03/1489102

Si a pesares de planificar correctamente sobrouche comida, proba con estas receitas:
https://www.recetasmierdaeuristas.com/ayuda-humanitaria…/
https://www.recetasmierdaeuristas.com/pdf-gratuito…/

Tamén as cascas se lle pode sacar partido:
http://ahorrarentiemposdecrisis.blogspot.com/…/aprovech…
http://ahorrarentiemposdecrisis.blogspot.com/…/como…
http://ahorrarentiemposdecrisis.blogspot.com/…/como…

Rescata comida a través de movementos (e aplicacións) como:
https://toogoodtogo.es/es

A Lanzada é unha das praias galegas con maior reclamo turístico e paisaxístico de Galicia. É ademais un espazo natural protexido encadrado dentro da Rede Galega de espazos Protexidos e tamén protexido internacionalmente na Rede Natura 2000 da Unión Europea. Este entorno natural é un dos orgullos da nosa comarca.

Na parte norte da Lanzada, ao carón da estrada costeira que vai cara a praia dos Raeiros e San Vicente, hai un dos miradoiros máis visitados de O Grove, dende onde se pode ver esta quilométrica praia, o mar aberto, a illa de Ons enfronte. Mais se a mirada xira ao norte, xusto no límite do espazo protexido, sen unha zona amortiguadora, comeza a ocupación da costa e os estragos paisaxísticos.

A poucos metros deste miradoiro atópase un restaurante-arrocería, que está a aumentar a súa superficie de terrazas paulatinamente, ao longo de máis de 15 anos, ocupando cada vez máis superficie e creando distintos espazos de mesas, aparcamentos, zonas cubertas e pistas de acceso. O que comezou sendo un pequeno restaurante ao carón da estrada, que apenas supoñía un impacto visual, está a converterse nun impacto paisaxístico e ambiental, debido á ocupación da costa con megaterrazas, forte iluminación, movementos de terras e cortas de árbores e vexetación.

Comparación entre a ocupación dos terreos de Servidume de Protección de Costas no ano 2004 e no 2020 por parte do restaurante.

Este establecemento atópase na Zona de Servidume de Protección de Costas polo que o Colectivo Ecoloxista do Salnés ven de pedir, mediante escrito por rexistro, información sobre a autorización do Servizo Provincial de Costas para a ocupación desta franxa costeira pública, no caso de ter sido autorizada parcialmente ou na súa totalidade, e tamén sobre os seus condicionantes. Tamén remitimos escrito solicitando información sobre a legalidade urbanística de dias ocupacións á Axencia da Protección da Legalidade Urbanística (APLU).

E por último, aínda sabendo que esta finca está fóra do espazo protexido, enviamos outro escrito á Consellería de Medio Ambiente solicitando copia dos permisos pola corta de árbores na zona, así como as medidas que pensan tomar sobre este impacto no límite mesmo do espazo protexido. Estas ocupacións da costa coartan calquera intención que nun futuro a Xunta quixera tomar sobre a ampliación dos límites do espazo protexido para a protección de especies vulnerables que tentan vivir en dunas limítrofes que non contan actualmente con
protección.

A Lanzada vese acurralada entre urbanizacións, chalés, restaurantes e estradas. Algúns feitos antes das normas urbanísticas e outras tristemente despois. As vistas dende as terrazas ou dende as fiestras desas construcións deben ser impresionantes, e por iso se converte a paisaxe nun negocio urbanístico que está a estragar esa paisaxe. Centos de veces estes feitos foron denunciados polo CES coa crenza de que a costa é de toda a cidadanía e os espazos protexidos tamén, e debe existir o dereito a desfrutar dunha paisaxe de calidade nun dos poucos tramos costeiros naturais que quedan no Salnés.

Na semana do 5 de xuño, e despois de ser interrompido o curso pasado pola pandemia, o Colectivo Ecoloxista do Salnés (CES) retomou o proxecto educativo “Coidemos as nosas dunas”, que leva varios anos desenvolvendo en colaboración co IES de Sanxenxo, ao que de novo agradecemos a súa colaboración.

Debido ás caracterísiticas especiais deste curso, e só agora que a situación pandémica mellorou moito, únicamente se levou a cabo unha saída polo ecosistema dunar da praia de Baltar, en Portonovo, tendo en conta que as actividades ao aire libre son máis seguras que as da propia aula por haber menor risco de contaxio.

Durante esta saída, o alumnado de 1º ESO puido coñecer a historia deste ecosistema duns 10.000 anos de antigüidade, e como nos últimos 40 anos perdeu máis da metade da súa extensión.

Tamén aprenderon a identificar os tipos de dunas e a necesidade da súa conservación por distintos motivos: reservas de biodiversidade, almacén de area necesario para o equilibrio das praias, ecosistemas escasos e en desaparición, patrimonio natural e cultural, e atractivo turístico, entre outros.

Así mesmo coñeceron algunhas das especies e plantas dunares e a súas adaptacións, froito da evolución durante miles de anos neste entorno aparentemente tan hostil. Esta alta especialización destas plantas é o que as fai tan vulnerables e incapaces de sobrevivir cando o ecosistema dunar é alterado.

Tamén se analizaron todos os impactos negativos que actualmente actúan sobre estas dunas, como son as rozas indiscriminadas e paso de tractores por parte do Concello, que están a beneficiar a expansión das especies invasoras, compactan o terreo, eliminan especies dunares e refuxios para a fauna.

Esta errónea xestión dun espazo natural como se fose un xardín urbano, é a que fai que moita xente camiñe fóra das pasarelas e por riba da superficie dunar. Por este motivo o CES solicitou varias veces ao Concello a reutilización das estacas anti covid de Silgar para protexer o espazo dunar, sen recibir ningunha resposta.

Neste día do Medio Ambiente, queremos recordar á Consellería de Medio Ambiente e ao Concello, que as especies invasoras están a aumentar a súa expansión neste ecosistema, despois de que levemos dous anos sen poder organizar nós mesmos unha eliminación, debido á pandemia. Pero que esta tarefa deberían facela as administracións e facer efectiva a protección destes hábitats protexidos pola U.E. e a Lei de Costas. E unha vez máis, que todos estes impactos se solucionarían coa rexeneración definitiva da zona de duna gris, empezada por Costas no ano 2007, e que o alcalde se comprometeu a continuar.

o C.E.S. adheriuse ao apoio á marcha de onte, cuio manifesto é o seguinte:

MANIFESTO POR UN NOVO MODELO DE DESENVOLVEMENTO EÓLICO PARA GALIZA

Atopámonos nunha situación de espolio enerxético, na que Galiza volve ser territorio de sacrificio diante dun modelo oportunista e fraudulento de proxectos eólicos fragmentados para esquivar a normativa legal e que invaden o noso espazo de vida.

Centos de proxectos que devalúan as economías locais, prexudican a calidade de vida das persoas, degradan as
comunidades que vivimos no rural, atentan á titularidade da terra e á explotación dos seus recursos polos seus propietarios a título individual ou comunitario deteriorando ademais o medio natural, a paisaxe e o patrimonio.

O desenvolvemento masivo, sobredimensionado e sen planificar das instalacións eólicas a grande escala, e en ausencia de políticas de aforro e eficiencia da enerxía, supón múltiples impactos, impactos que son irreversíbeis. Non hai excepcións á súa localización: proximidade ás vivendas, invadindo tanto zonas de interese agrogandeiro como espazos naturais protexidos, e mesmo literalmente colocados enriba de petróglifos, de patrimonio irrecuperábel unha vez asentada a infraestrutura.

O actual sistema para a implantación da enerxía eólica en Galiza segue rexéndose por unha planificación sectorial caduca (finais dos anos 90) e por unha lexislación que favorece o oligopolio enerxético fronte aos dereitos das comunidades locais afectadas e o interese colectivo. Unha normativa agravada pola Lei galega de fomento da implantación de iniciativas empresariais de 2017 e pola Lei de simplificación administrativa deste mesmo ano 2021. Son as “Leis de Depredación”, que permiten axilizar a tramitación e posta en marcha dos novos proxectos eólicos restrinxindo a participación pública, facendo irrelevante a conservación do medio natural e do patrimonio, e outorgándolle ás empresas dereitos de usurpación das terras.

Neste momento xa superamos os 100 concellos con parques eólicos, temos máis de 4000 aeroxeradores instalados nos nosos montes… 4000 dise moi rápido!, pero cada unidade de muíño, só para a súa superficie de uso vertical, precisa dunha superficie maior á que ocupa a Praza do Obradoiro compostelá. Galiza conta co 14% da potencia eólica instalada no Estado español, malia que representa menos do 6% da súa superficie. Ten o maior nº de aeroxeradores por habitante do Estado español. Aquí, en 2020, a potencia instalada atinxiu os 130 kW/km2, fronte os 54 kW/km2 do Estado español, ou os 72 kW/km2 de Alemaña.

Cunha produción renovable (eólica e hidroeléctrica) que supera o consumo actual, o 28% da electricidade producida segue a exportarse fóra do país, mentres o subministro á cidadanía, empresas e industrias galegas seguen a ser dos máis caros do Estado. Tamén en 2020, a potencia eólica instalada superou a potencia hidroeléctrica, polo que Galiza se atopa diante dun novo proceso de colonización enerxética que no franquismo destruíu os ríos e agora vai polas terras e montes mentres se mantén a moita xente na pobreza enerxética. Galiza necesita ter soberanía sobre dos seus recursos e capacidade para decidir o modelo de desenvolvemento a implantar para que este reverta na maioría social do país.

As plataformas e colectivos que asinamos este manifesto estamos a favor das enerxías renovábeis, pero sempre que sexan sustentábeis, non á costa da destrución do medio ambiente e comprometendo a calidade de vida das galegas e galegos. Demandamos un novo marco normativo que contemple e cumpra sen excepcións as seguintes dez premisas de cara a un novo modelo de desenvolvemento eólico na Galiza:

  1. Moratoria das instalacións en tramitación, sexan competencia da Xunta ou do Estado español, e redacción dun novo Plano Sectorial Eólico sometido a avaliación ambiental estratéxica.
  2. Protección dos servizos ecosistémicos que prestan a biodiversidade e a xeodiversidade, chaves para amortecer os efectos da mudanza climática e para aumentar a resiliencia dos ecosistemas dos que depende a vida.
  3. Ampliación da superficie protexida de Galiza. Só o 11,5% da supeficie galega está ambientalmente protexida. Reclamamos unha vez máis á Administración galega que cumpran co mandado da UE e que amplíe dun xeito urxente os espazos naturais protexidos en Galiza como Rede Natura 2000, únicos espazos nos que a día de hoxe se prohíbe por lei a instalación de novos proxectos eólcos.
  4. Unha transición ecolóxica ordenada, xusta e ao servizo do país. Rexeitamos que á costa do territorio galego, as grandes industrias contaminantes aproveiten a ocasión do negocio eólico para facer o seu lavado verde, sen ter previamente reparado a súa débeda ecolóxica nin resolto o impacto social xerado. O pobo galego debe ser quen
    decida sobre o aproveitamento dos seus recursos e o seu modelo económico, capaz de procurar un equilibrio territorial e ambiental, que evite a destrución de emprego e a emigración, e que pule pola enerxía como ben básico ao servizo do pobo.
  5. Fomento do aforro, a eficiencia e a autosuficiencia e soberanía enerxética, o fomento do autoconsumo, a produción á pequena escala e a xestión pública galega. A transición enerxética debe partir dun plan orientado á redución das necesidades da sociedade e medidas de xestión da demanda. Fronte á produción ilimitada, os recursos enerxéticos de Galiza deben basearse en criterios de aforro, eficiencia e autosuficiencia enerxética. Cómpre apostar por proxectos de produción e autoconsumo a pequena escala, reducindo distancias entre xeración e consumo, evitando o transporte innecesario da enerxía coas perdas que este ocasiona.
  6. Data de caducidade para as concesións eólicas existentes . Esiximos que o dereito á explotación do vento en Galiza, como recurso natural de caracter público, sexa outorgado a través de concesións con data de caducidade.
  7. Capacidade local de decisión. Os parques eólicos son considerados por defecto de “utilidade pública”, malia ser de iniciativa privada, prevalecendo por riba de calquera outro dereito e implantándose sen diálogo social. Apoiamos que propietarios/as das terras afectadas teñan capacidade de negociación coas promotoras dos parques
    eólicos e que se elimine o dereito da expropiación directa.
  8. Esiximos unha normativa xusta para a sociedade, non a favor do lobby eólico.
    Deben derrogarase as “leis de depredación” que fan imposible que a consulta pública dos proxectos sexa participativa, real e efectiva. Esiximos tamén a prohibición da fragmentación dos proxectos eólicos e do seu uso como vía para esquivar as avaliacións de impacto ambiental. Así mesmo, é imperativo adaptar a normativa eólica para facela compatible coa normativa ambiental, de patrimonio e da paisaxe.
  9. Cumprimento da normativa para a protección do medio ambiente. Esiximos do Goberno Galego a aprobación urxente dos plans de conservación de especies en perigo e vulnerábeis, e a actualización e catalogación das especies no listado de Réxime de protección especial. O goberno debe esixir Estudos de Impacto Ambiental de calidade, independentes e non fraudulentos.
  10. Paralización e prohibición dos muíños eólicos próximos a núcleos de poboación. O actual modelo eólico prevé que aeroxeradores -que hoxe superan os 150 metros de altura- se coloquen a 500 metros das vivendas, unha distancia claramente insuficiente que ten efectos na calidade de vida das persoas, fomentando o empobrecemento da sociedade rural, depreciando os seus bens materiais, culturais e ambientais, constituíndo unha motivación máis para abandonar un rural que nos últimos 30 anos xa perdeu 2000 núcleos de poboación. Este muíños constitúen unha
    intensa contaminación acústica, risco de incendio, e impactos das infraestruturas auxiliares. Reclamamos ademais a retirada daqueles que aeroxeradores que xa se atopen nesta situación.

EÓLICA, ASÍ NON!
Santiago de Compostela, xuño 2021

Segundo informacións aparecidas na prensa, as estacas retiradas da parcelación anti Covid de Silgar, van ser reutilizadas polos responsables do Concello de Sanxenxo con fins medioambientais e de protección dunar. Por iso dende o CES acabamos de solicitar ao Concello que reutilice parte de ditas estacas para delimitar unha zona no ecosistema dunar de Baltar (Portonovo), lindante á estrada e a unha plantación de piñeiros mansos.

Proposta de valado (liña marrón) para evitar que a zona de tránsito e pisoteo se estenda aínda máis alá dos piñeiros, que xa no seu día foi espacio gañado á duna.

O obxectivo é protexer a vexetación dunar do pisoteo da xente, e que o tránsito non se estenda máis alá da zona ocupada polos piñeiros, empregada como zona de lecer e merendeiro. Esta iniciativa o CES considera que xa tiña que saír do propio Concello, no marco dunha serie de actuacións que se comprometeron a realizar para impulsar a protección e rexeneración definitiva do espazo dunar. De feito, xa no 2019 o CES entregou unha proposta nesa liña na Concellaría de Medio Ambiente, que segue sen resposta na práctica. Mentres non se acometa a rexeneración definitiva do espazo dunar, que o Concello se comprometeu a impulsar, vemos que é imprescindible que se delimite a zona ocupada polos piñeiros mansos para que as persoas non transiten pola duna lindante nin fagan deportes nela.

thumbnail (6) - Copia

A pesar da existencia de carteis e pasarelas, imaxes como esta, de xente transitando ou ocupando esta zona con especies dunares, se repiten cada vez con máis frecuencia, de aí a necesidade do valado.

A pesar dos carteis do Concello instando a respectar a vexetación dunar, as rozas abusivas feitas por esta administración causan confusión entre os viandantes, que dificilmente van entender que non se poida pisar por unha zona onde pasan tractores e cortan a vexetación como se dun campo de fútbol se tratase. Por iso instamos de novo ao Concello, a que se realmente quere protexer a vexetación dunar, a súa biodiversidade, os seus hábitats e a súa fauna, deixe de cortar a vexetación indiscriminadamente, e o faga só de forma puntual onde proceda.

Vista da zona onde hai especies dunares antes e despois do desbroce, cada vez máis frecuente dende o 2017. Nótese que o Concello non da exemplo cando pide que se respecte a fráxil vexetación dunar, creando confusión ao respecto. Ao contrario, incita ao pistoeo e ocupación, xa que é obvio que se non estivese rozado, ninguén se metería a camiñar por aí.

Neste caso, a colocación das estacas non tería custe algún para o Concello, polo que non habería escusas económicas . Se deciden valar esta zona estarán amosando que a súa intención é realmente a protección da biodiversidade local e non a súa destrución para transformala nun parque urbano. Existen moitos outros lugares onde se poden facer parques e zonas verdes, sen ter que destruír a única illa de biodiversidade silvestre que nos queda en Portonovo.

Recordemos que en Baltar existen decenas de especies vexetais exclusivas de ecosistemas dunares e tamén hábitats protexidos pola Unión Europea, que este espazo está protexido pola Lei de Costas, o Plan de Ordenación do Litoral e o Plan de Conservación dunha ave en perigo de extinción: píllara das dunas. A obriga dun Concello e dunha Concellería de Medio Ambiente é protexer e dar a coñecer esa biodiversidade local, non usar a escusa de que está degradada nalgunhas zonas, para deixala esmorecer e destruíla aínda máis.

Os nosos ríos dannos de beber, regan o albariño e as hortas, límpannos, son espazos de lecer e abastecen de auga á industria. Ríos e regatos que aportan frescura e beleza á nosa paisaxe, e son un refuxio de vida natural. Son os ríos dos salgueiros e ameneiros, das londras, libélulas, troitas, martiños peixeiros, garzas e das ánades. Tamén dos muíños, de lavadoiros e de moitas historias e lendas. Os ríos no Salnés son sinónimo de riqueza e de beleza que a moitos nos gusta gozar e pasear durante o noso tempo de lecer.

Pero tamén son sinónimos de mal facer, de contaminación e de impactante feísmo.
Son repetitivas as novas na prensa, denuncias do CES ou doutras asociacións veciñais e deportivos da comarca que mostran estes malas prácticas: afeccións na calidade da auga polo encoro de Caldas, verquidos contaminantes do polígono de Oubiña, verquidos de augas quentes nas inmediacións de Ponte Arnelas, achegas de metais pesados polos produtos fitosanitarios agrícolas, turbidez das augas por obras mal executadas, plantas invasoras que deixan sen osíxeno as súas augas e un indesexable longo etc.

Os bosques de ribeira naturais ocupan unha franxa de varios metros arredor do río. Nas sendas fluviais do Salnés están reducidos a unha única ringleira de árbores, no mellor dos casos.

Outro destes impactos son os ocasionados pola mal deseño e mantemento das xa omnipresentes sendas fluviais que percorren a totalidade dos ríos dunha certa envergadura do Salnés. Non é a primeira vez que o CES denuncia este xeito aloucado de aBRIR camiños pola natureza. Celebramos que se promova que a cidadanía teña espazos onde se poida achegar e gozar da natureza, pero esta accesibilidade non pode estar feita deste xeito no ríos, xa que os trazados dos paseos non deixan un mínimo espazo para
que os bosques de ribeira se desenvolvan.

Estes bosques son esenciais para a vida natural do Salnés:
regulan o microclima do río xa que sen a súa sombra quentaríase a auga e perdería osíxeno, aportan refuxio e alimento á fauna, son estradas para as especies silvestres unindo distintos ecosistemas separados, as súas raíces depuran o máximo que poden as augas de escorrentía e as súas raíces son o principal aliado contra a erosión das marxes e o agravamento das inundacións.

Por iso é preciso deixarlles espazo para que se desenvolvan estes bosques e non recluílos a unha simple liña de árbores pegados ao río, e dando grazas por elo. A xuizo do CES sería posible facer sendas fluviais dun xeito máis intelixente e respectuoso, simplemente retranqueando os camiños uns metros. Somos conscientes que o trazado vai pegado ao río por cuestión de aforro económico e de tramitacións cos veciños, xa que terían que meterse por zonas privadas, sendo máis fácil facelos cos terreos públicos da chamada zona de policía fluvial, que abarca normalmente unha franxa de 6m a cada beira. Pero aínda así habería xeito de telo feito mellor e repensar estes trazados no futuro. Agora, no presente, tense que tentar que a escasa franxa de bosque perviva e non cortar nin podar os bosques naturais como se se tratara dun xardín da nosa casa. A natureza ten o seu propio sentido estético e os seus equilibrios.

Esta semana o CES ven de enviar varios escritos ás administracións competentes por alteracións na vexetación de ribeira. Por un lado enviouse un escrito a Augas de Galicia e ao Concello de Ribadumia pola poda esaxerada dos ameneiros e outras árbores do paseo do río Armenteira (na ruta da pedra e da auga) no tramo máis preto de Barrantes . Estas cortas dos troncos máis finos e baixos destas árbores deixaron o tronco principal sen pequenas ramas ao redor, “limpo” indo en contra do equilibro natural deste bosque, e restando espazos para a biodiversidade que se agocha entre estas ramas baixas. A poda non semella terse levado a cabo por limpeza de caule ou por perigo ou molestias aos usuarios da ruta xa que non había na zona problemas graves destes tipo que non se puideran ter solucionado dun xeito máis puntual. Esta operación semella obedecer a criterios estéticos mal entendidos. Así, pedimos explicacións por estes feitos e que se dea formación e uns protocolos claros de actuación aos responsables deste mantemento para que manteñan o paseo seguro para os seus usuarios, pero sen interferir no equilibro do bosque. 

Por outra banda, presentamos outro escrito ante o Concello de Cambados e a Consellería de Medio Ambiente como acto preventivo para tentar que non se repitan as rozas na vexetación na marisma e xunqueira que se levaron a cabo nos anos pasados no río Umia ao longo das pasarelas de madeira da senda que transcorre na beira dereita da súa desembocadura deste río. Pedimos que no caso de ser necesaria unha intervención sobre a vexetación que medra ao redor desta pasarela, non se faga co ancho que xa se ten feito dun metro a cada beira ou máis (que se faga unha roza máis puntual e medida nos tramos problemáticos). Este tipo de vexetación ten unha grande importancia ecolóxica, recoñecida na Directiva Hábitat da Unión Europea, e ademais a Foz do Umia forma parte da rede de espazos protexido pola Xunta de Galicia (Zona de Especial Conservación Ons-O Grove e Zona de Especial Conservación para as Aves: ZEPA Umia-O Grove).

Agardamos que a administración nos conteste e que tomen en consideración a nosas opinións e peticións, baseadas no coñecemento ambiental do Salnés que o CES ven recollendo dende fai máis de 30 anos.

Publicado por: garza18 | 17/02/2021

Cero bolsas de plástico non reutilizables

As bolsas de plástico contribúen ao problema medioambiental que supón este material, chegando á natureza onde causan importantes problemas, mesmo si as botas no contenedor adecuado, polo que a mellor medida é reducir ao máximo o seu uso.
Este mes propoñémosche eliminar as bolsas de plástico, considerando as seguintes alternativas:

  • Leva as túas propias bolsas reutilizables. Si tes que adquirirlas novas, elíxeas de tea. As de plástico deterioranse co uso desprendendo anacos.
  • Usa o carro da compra.
  • Emprega “tuppers” para produtos frescos como o peixe, carne, polo… Ademais das vantaxes ecolóxicas, eliminas os cheiros que suporían as bolsas con restos no teu lixo.
  • Reutiliza as bolsas de plástico que teñas por casa; garda as bolsas nas que se empaquetan os produtos que mercas (si non podes adquirilos sen plástico) para darlle máis usos antes de tiralas.
  • Si despois de todo necesitas unha bolsa non reutilizable, que sexa compostable.

Nos seguintes enlaces podes atopar información sobre o problema dos plásticos no medio ambiente e a súa orixe.

https://www.nationalgeographic.com.es/naturaleza/actualidad/de-donde-proviene-plastico-oceanos_13624

https://es.greenpeace.org/es/trabajamos-en/consumismo/plasticos/como-llega-el-plastico-a-los-oceanos-y-que-sucede-entonces/

https://www.fundacionaquae.org/rios-fuente-plasticos-mar/

Older Posts »

Categorías

A %d blogueros les gusta esto: